بـي پـــايــــــان

فست فود

bipaayaan — Tue, 08 Sep 2009 14:05:18 GMT

امروز به من میگویند نبین.
دیروز هم میگفتند نگو. نشنو. حس نکن.
آخر پس فایده این همه لوازم اضافی روی کله من چیست؟
حتی یادم می آید یکی میگفت آن نفهمها به ما میگویند که " شما هم سعی کنید نفهمید"!
آخر مگر میشود به مغزمان بگوییم نفهم. مغز کار خودش را میکند. مگر اینکه به تدریج آن را از کار بیندازیم. آن وقت دیگر کار نمیکند که هیچ، حتی درخواست هم نمیکند. مادرم به من میگفت "مغز هم مثل شکم گرسنه اش میشود به شرطی که بفهمی باید به او غذا بدهی وگرنه میمیرد و تو حتی ککت هم نمیگزد."
کاش مغزهامان که گشنه شدند بهشان فست فود ندهیم!!

انفرادی

bipaayaan — Tue, 08 Sep 2009 14:02:36 GMT

گاهی آنقدر تنهایم که به هر چیزی فکر میکنم جز تنهایی خودم.
امروز نه تاریخ را به یاد می آورم. نه خودم را.
توی فکرم میگردم ببینم چیست که میتواند مرا لحظه ای به خود مشغول کند. هیچ.
توی اتاقم میگردم که ببینم چیست که با آن مشغول شوم میبینم از فکرم هم خالیتر است.
بیخود نیست که به آن میگویند انفرادی.
انفرادی.
سلول انفرادی.
خوب فکر کن. مگه رویاهات مردن. اونجا چی میبینی. به خودت فشار بیار. به مغزت. به روحت. آره میبینم. فکر کنم یه سیبه. یه سیب سرخ. چقدر رنگ سرخ رو دوس دارم مث خون. مث رهایی. آه رهایی .... این پرنده در این قفس تنگ نمیخواند.

یادم بود.

bipaayaan — Tue, 08 Sep 2009 13:54:55 GMT

دیروز آلبوم عکسهامون رو ورق میزدم. اینبار از آخر به اول اومدم.
هر عکس و هزاران خاطره. تا رسیدم به این عکس. یادش به خیر. اون روز من رفتم دوربین و تنظیم کردم و زدمش رو تایمر. دویدم و نشستم کنارت. بعدش که عکسا چاپ شد تو حیرون مونده بودی که چرا من از صورتمون نگرفتم و خندیدی. و منم از خنده تو خنده ام گرفته بود.

نمیدونم چرا. باور کن نمیدونم چرا تنظیمش کردم رو پاهامون.

فقط میدونم که پامو که اندختم رو پاهات دستم تو دستات بود. سرم رو شونه های مردونه ات. خاطره اش رو حتی بدون دیدن عکسش میتونم تجسم کنم. روزای اول ازدواج.

حالا از اون موقع 50 سال گذشته و تو نیستی و من پیر و فرتوت. دلم برات تنگ شده. میام پیشت خیلی زود.

همسفر من "سیب"

bipaayaan — Sat, 05 Sep 2009 15:31:48 GMT

این سیب برای من نوشته بود:

من می پرستم تنهایی را چونکه یک، تنهای، یکتا پرستم!

این یک جمله از وبلاگش هست. بقیه اش رو خواستید ببینید."آسمان سینه ام پروانه ایست."

قیمت!

bipaayaan — Fri, 04 Sep 2009 14:56:07 GMT

این روزها نمیدانم چرا قلبم دارد خفه میشود!
گاهی احساس میکنم درون تنگ بلور ماهی خانه مان افتاده ام و آخرین حبابهای اطرافم که برای روز مبادا نگاه داشته بودم، یکی یکی میترکد و مرا بیشتر به هراس لحظات آخر خفگی فرو میبرد.

ماهی قرمز تنگ بلور خانه مان دیروز مرد.
خواهرم بد جوری گریست.
و من مات مانده بودم از آنهمه علاقه که چرا تا به حال درک نکرده بودم!

آه.....
قلبم دارد نفسهای آخر را میکشد.
هنوز خوب نمیدانم که دستی که مرا فرستاده
قصدش غسل تعمید است یا مرگ هر چه که به من سپرده بود.

هیچ کس قیمت قلبش را نمیداند.

قلب سرد

bipaayaan — Sun, 30 Aug 2009 20:45:18 GMT

این فریاد قلب سرد من است
که از درون دهلیزهایش پژواک صدای مرد یخی بگوش میرسد.
آهای آدمهای دنیا من به قطره قطره عشق شما رشک میورزم.
در کوچه های شهر ما قلبها را به صلاخ خانه میبرند.
دوستم دیروز میگفت: خودش دیده بود چگونه قلبی رو زمین داغ، آب شد."
قلب من پشت لایه های یخ سخت خوابیده.
این زمستان کی تمام میشود؟
در کوچه های سرد ما قلبها را به صلاخ خانه میبرند.

هیچ

bipaayaan — Mon, 29 Jun 2009 13:32:55 GMT

دیروز ................

امروز !!!!!!!!!!!!!!!!!

فردا ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

بهانه ای برای برگشتن

bipaayaan — Sat, 06 Jun 2009 12:53:18 GMT

افسوس هم برای ما آدمها هیچ دوامی بجز اندکی آرامش اعتیاد بخش اثری نداشت. هیچ با هیچ باز هم هیچ میشود و ما هنوز در پشت ابرهایی میمانیم که جرات نخواهیم داشت آنها را به کنار بزنیم چرا که چشمهای ما جرات دیدن نداردند. چه برسد به دیدن و خواستن و پریدن!!!

شروع يك بي پايان ديگر!

bipaayaan — Thu, 18 Jan 2007 10:40:18 GMT

ببخشيد كه بسيار دير مطلب مينويسم ... اما عذرم موجه هست ... همين!

بي پايان!

bipaayaan — Sat, 06 Jan 2007 13:47:18 GMT

اين بار حديث، حديث رهايي است. و گذر از تاريكي موهوم و سرد براي رسيدن به رهايي. و در پشت اين ريلهاي سرد زمزمه دلنواز و گرم جنبش و رسيدن به نقطه آفرينش و اندك زماني بعد نور و هستي و تا چشم كار ميكند هياهوي زندگي. گذشت. ديگر اين لحظه هايي كه تاريك بود گذشت و چه جانكاه گذشت. من قطعه قطعه از خودم كم شدم به اميد آنكس كه ميبايد ميرسيد. ولي انگار اين منم كه به او ميرسم. آيا اين نور است كه به سمت من مي‌آيد يا منم كه به سمت او ميروم. اما چه فرق دارد. اندكي ديگر من در او غرقم و او از من سرشار. آه. ميخواهم هيچگاه مزه رسيدن به نور را فراموش نكنم. مزه رسيدن به شفافيت. رسيدن به او.