افسوس هم برای ما آدمها هیچ دوامی بجز اندکی آرامش اعتیاد بخش اثری نداشت. هیچ با هیچ باز هم هیچ میشود و ما هنوز در پشت ابرهایی میمانیم که جرات نخواهیم داشت آنها را به کنار بزنیم چرا که چشمهای ما جرات دیدن نداردند. چه برسد به دیدن و خواستن و پریدن!!!