تنهايي من زماني ولادت يافت که انسانها لغزشهاي حاصل از پرگويي مرا ستودند وفضايل خاموشي ام را ناچيز شمردند.

 

ميبيني اينجوري يه جمله به دل ميشينه. خدا عمرت بده. هر كي كه هستي. خدا پشت و پناهت. بعضي حرفها و كلمه‌ها حسهاي غريب آدم رو بيرون ميريزند و آدم از درد مسمويت احساس مانده در خود رها ميشه. اونهايي كه شديدا مسموم بودند ميتونن بفهمن لحظه رهايي از سم درون چيه........